قانون کانوی و شرکت های نرم افزاری

قانون کانوی می گوید که “هر سیستم نرم افزاری آینه گروهی است که آنرا طراحی و پیاده سازی نموده است”

چند دقیقه به این جمله بیاندیشید

تیم ما چطوره ؟ شرکت ما چطوره ؟ نرم افزار ما عین همان خواهد شد .

آیا مسئولیت ها در تیم های ما روشن است؟

آیا تیم ما شفاف عمل می کند؟

آیا در تیم ما افرادی هستند که اگر روزی نیایند کار تعطیل می شود و یا سرعت ادامه کار بشدت پائین می آید؟

رفتارهای فردی و گروهی تیم ما و تعاملات در تیم ما چگونه است؟

محیط ما و طرز فکر اعضای تیم ما در مقابل هم دیگر چگونه است؟

 

در شرکتی که بجز پول ، ارزش دیگری وجود ندارد، نرم افزار تولیدی چگونه خواهد بود؟

در شرکتی که پرسنل زیر آب همدیگر رو بزنند، نرم افزار تولیدی چگونه خواهد بود؟

در شرکتی که پنهان کاری زیادی هست، نرم افزار تولیدی چگونه خواهد بود؟

در شرکتی که افرادی گلوگاه هستند و تولید نرم افزار به آنها وابسته است، نرم افزار تولیدی چگونه خواهد بود؟

در شرکتی که افرادی هستند که نمی توان با آنها تعامل و گفتگو کرد، نرم افزار تولیدی چگونه خواهد بود؟

 

بی خود نیست که سالهاست وبلاگ ها و مطالب شرکت های آمریکایی رو می خونیم و ترجمه می کنیم و در استفاده کردن از آخرین تکنولوژی ها و ابزارهای تولید نرم افزار هم ید بیضایی داریم ولی نرم افزارهای تولیدی مون به عراق و افغانستان هم نمی تونیم بفروشیم.

 

یکی از مدیران میانی بزرگترین شرکت نرم افزاری ایران خاطره ای می گفت که : “چند سال پیش یک گروه از افغانستان برای خرید نرم افزار به شرکت ما آمدند ، اولش فکر می کردیم که سواد کمتری دارند و نرم افزار های ما را خواهند خرید. ولی وقتی با آنها و استانداردهایشان مواجه شدیم، تازه متوجه شدیم که با داشتن یک شرکت با بیش از هزار نفر پرسنل ، نمی توانیم به افغانستان نرم افزار بفروشیم”

 

البته انگشت شمار هستند شرکتهایی که اینجور نیستند و موفق عمل می کنند ولی درصد آنها بسیار ناچیز است.

 

درباره‌ رضا رحیمی

رضا رحیمی
در زندگی‌ام هیچ‌چیز را هیجان‌انگیزتر از آموختن نمی‌دانم . به xp , اسکرام ، تست ، برنامه نویسی ، تدریس ، تجارت های آنلاین و هر آنچه که به اینترنت مربوط می باشد علاقمندم. این سایت محل یادداشت های شخصی بنده می باشد

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*